Hoe een gelijke voorliefde voor lampjes en creatieve dingen voor mooie verassingen kan zorgen..

Op een avond met thee, bier, een vuurtje en goeie stalverhalen kwamen we tot een serie creatieve ideeën en liep dit jaar toch wat anders dan gedacht.. December is gewoonlijk mijn rustperiode, totdat de drukte weer begint rond januari/februari en vooral maart.. Wat begon met een serie grappen over glitters, lampjes en slingers voor kerst, startte toch wel met de gedachte die Suus (de stalhoudster en goeie vriendin) en ik deelden om, terwijl we al zo veel ideeën hadden, er onmogelijk niks meer mee konden doen..!

Vrij snel na de ideeën planden we daarom een dag te gaan shooten, spraken concrete ideeën af, prijzen en was het aan mij om te zien hoe we alles zouden kunnen uitwerken.. Geen probleem: alle gekte was mogelijk en zelfs nog beter uitvoerbaar dan gedacht! Zo wilden we portretbeelden van de paarden van Stal Paardenkracht met een vrij rustige achtergrond en veel focus op het paard.. Al vrij snel kwamen we tot het idee zogenoemde “Black-foto’s” te maken: foto’s van het paard met een zwarte achtergrond waar deze vaak dan ook gedeeltelijk in verdwijnt. Ik weet niet wat het is, ik heb altijd een aardige voorhekel gehad aan deze manier van “studio-foto’s” maken van paarden.. Persoonlijk voornamelijk omdat ik altíjd duidelijk uitgeknipte oren zie, afgesneden manen en een onnatuurlijke overgang van wat licht en donker is.. Simpelweg omdat mensen een normale foto lijken uit te knippen en op een zwarte laag te plakken.. Ik heb deze ‘Hype onder de paardenliefhebbers’ nooit kunnen begrijpen.. Fan was ik er niet van, maar de studio-technische kant, en de techniek-toepassingen en mogelijkheden in lichtgebruik trokken mij dan weer juist! Het is inmiddels niet lang geleden dat ik voor de grap weer eens in de studio stond bij mijn oorspronkelijke vooropleiding, en recent schafte ik mijn droomset aan studiomateriaal aan waarvoor ik hard gewerkt heb, dus dit was een lang afgewachte kans en móést mij wel liggen..

Het principe van zo’n type foto is, dat je een donkere achtergrond en zijwanden gebruikt. Een oude stal met één enkele ingang en mogelijkheid van buitenhouden van licht werkt bijvoorbeeld al super. Daarbij heb je frontaal of zijwaards licht nodig, dat het paard belicht, maar de achtergrond zijn donkere karakter behouden laat. Zo krijgt het paard de juiste belichting, maar blijft de achtergrond achter en lijkt het alsof het paard een ware studio in is gesleept. Wat hier veelvuldig misgaat is dat er geen flitslampen ter beschikking zijn en het paard enkel door daglicht dat onstuurbaar alle kanten opgaat wordt belicht, of omdat de fotograaf met een paintbrush elk deel om het paard heen wegkleurt. De overgangen daarin zijn dan vaak te hard, snijden delen van het paard weg en laten een onnatuurlijke indruk achter. Het doel was meteen dit te omzeilen, en zo ging ik aan de slag met Pinterest voor de nodige beeldvorming. Ik verzamelde beeldmateriaal in elke vorm die me kon helpen en selecteerde de, in mijn ogen, juiste onderdelen uit mijn gear. Met die selectie schetste ik een grid om te werk te gaan die dag en stuitte daarbij op nog wat leuke extra’s die van pas zouden komen zoals bijvoorbeeld de lichtjes om de laatste lens van mijn objectief heen.. Die extra’s ontstonden veel nog op de dag zelf, voordat ik op pad zou gaan naar de in Ede gevestigde locatie.

Aangekomen en alles opgezet dacht ik rekening te moeten gaan houden met de schrikachtigheid van de paarden en het feit dat ze niet hetzelfde zijn als de mijne.. De mijne is opgegroeid met een fotograaf/filmer als eigenaar, dus wéét dat een zonnekap bijten not-done is en een lens likken ook, dat flitsers niet eng zijn en je op moet passen met de bedrading.. Deze paarden kennen dat niet.. En dat betekend extra oplettendheid voor mij! Dat dacht ik tenminste.. De keerzijde bleek al snel, waarschijnlijk omdat de paarden zo flabbaergasted waren van alles, maar elk van hen bleef keurig staan en een enkeling leek voor een rol als model geboren! Waar elk paard een vaste houding aannam probeerden we hier en daar ook wat bewegingen en andere standen aan te moedigen, wat eigenlijk die dag voor een heel positieve sfeer zorgde. Al met al hebben we ons gewoon natuurlijk en gemoedelijk laten gaan. Gefocust op wat bij welk paard paste en wat dromen/wensen waren van de eigenaren zelf. Mooi is te zien hoe een paard met de tijd het spelletje doorkrijgt en mee gaat doen, zeker wanneer de bemoedigende woorden van de eigenaren klinken.. De band tussen deze mensen en hun paarden is iets wat niet op de portretten zelf te zien is, maar wel is vast te leggen tussendoor.. Dat heb ik dan ook zeker niet kunnen laten om tussendoor ook vast te leggen!


Links van mij plaatste ik een achthoekige beautydish en aan de rechterkant van mij ving ik de diffuse belichting op met een spot. Dit met de ‘dish op het voorste deel van het paard dat scherp zou zijn, en de spot meer op de achterste delen, die zouden zorgen dat het paard losser zou komen van de achtergrond en de voor- en achtergrond natuurlijk zouden overlappen. Later heb ik dit aangepast, omdat de spot toch te hard zou gaan en hebben we er een octobox van gemaakt die ons het juiste effect gaf. Deze octobox hebben we daarna laten wisselen van instellingen met de beautydish. Voor paarden met bruintinten heb ik zo rond de 2,5 en 4.0 gezeten betreft licht-intensiteit. Zwarte paarden heb ik hier en daar moeten opgooien naar 4.5 en 6.0/7,5 maximaal. Ten alle tijden is mijn data incamera op 1/60 of 1/120, ƒ4.0 en ISO 400 laten staan. Tijdens gebruik van lampen op de voorgrond, heb ik mijn instellingen naar ƒ2.8 laten dalen, om zo tot een voorgrondse bokeh te komen dat het beeld extra dynamisch zou maken.

Tot in de latere uurtjes, met gering zonlicht gingen we door en uiteindelijk was het tijd voor een paar goede koppen koffie, thee en een paar dagen bewerken. Wat ik voornamelijk heb gedaan is het opgooien van de helderheid in de beelden. Ik wilde mijn beelden feller hebben, zonder dat op te moeten lossen met de flitsers. Ik wilde dat het paard er op natuurlijke wijze uit zou springen, maar de achtergrond donker genoeg was om niet storend over te komen en aandacht van het paard af te eisen. Daarbij moesten soms de reflecterende delen van het traliewerk worden weggewerkt. Sommige lichtjes zijn weggehaald, en vooral de bedrading van de frontale lichtjes, die ik tijdens de testronde niet had, maar die met het licht in de rug buiten plotseling verschenen (Dat was niet verwacht), zijn allemaal weggewerkt. Niet elk paard was daarbij los neer te zetten, sommige eigenaren vroegen daarom om de ketting of het touw in de nabewerking te kunnen verwijderen.

Uiteindelijk is het voor de eerste keer een mooie complete serie geworden waarbij elke eigenaar zijn paard puur zoals hij is terug heeft gezien. De complimenten die ik daarvoor kreeg waren warm en hartelijk en dat maakte deze dag achteraf eigenlijk nog veel mooier. De resultaten komen voort uit gezamenlijk kijken naar wat elk paard het beste zou liggen en dat zorgde toch wel voor heel eigen verzameling aan toegevoegde stijlen kwamen die het paard sterker konden omlijsten. In geen geval mogen ze afleiden of de rol van “een leuk trucje” invullen. Dat zou sonde zijn. Zo veel gelukkige mensen en warme reacties doen goed in dit werk. Uiteindelijk is dat vaak wat er voor kan zorgen dat je ermee doorgaat!

“Ik heb de foto’s zonet bekeken, maar ik wordt me er toch een partij emotion van!! Wat een mooie foto’s!”

– Paardeneigenaar Rien

“Je kreeg het pas ook voor elkaar, tijdens mijn wedstrijd, maar hoe jij hem vastlegt. Dat is gewoon écht Bonnie. Die houding, die blik! Écht mijn Bonnie!”

– Paardeneigenaar Gerard

“Tamaar! Ik zit er gewoon helemaal van te janken joh! Zó mooi! Echt zielsgelukkig mee!”

 – Stalhoudster en paardeneigenaresse Suus

🥰

Benieuwd naar meer resultaat:
https://kraftmedia.productions/project/kerstshoot-stal-paardenkracht/